سرنوشت حسین بود که نیمش همچون(مانند)خورشید برنیزه بتابد و زشتی ها را نابود سازد و نیم دیگرش را زمین تفتیده ی طف مانند نگینی زمردین در برگیرد سرنوست حسین بود که مظلومانه در محاصره ی سی و سه هزار خون آشام مظلومانه پرپر شود شاید باید انگشت اشارت حسین قطع میشد تا تمام انگشت های اشاره امروزه به سمت کرب و بلایش باشد شاید باید انگشتر حسین به یغما میرفت تا نامش برنگین دلها و انگشترها ثبت شود شاید...

مامانی اینم اونی که گفتم میذارم بعدا همون که گفتم خودم خیلی دوسش دارم حرفای دلمه یعنی اولش یخورده ناموزونه بیشتر از اینکه قشنگ باشه حرف دلمه احساساتی که حوصله ی جور کردن آخرو اولشو نداشتم اگه خوشت نیومد ببخش من همون تیکه آخر که پررنگش کردمو دوس دارم آخه میدونی اصلا متوجه نبودم چی مینویسم اما وقتیفهمیدم خودم تعجب کردم خیلی خفن نیس اما دوسش دارم.

ساقی کودکان  حرم حسین عباس، در راه حسین دستانش را داد.. ساقی بی دست... میان دو ابرویش فاصله افتاد آیا میتوان کسی را یافت که  سزاوارتر از عباس به گریه باشد آیا کسی را توان این هست که سزاور تر از عباس به اشک باشد؟؟آیا کسی میتواند مانند عباس حماسه آفرینی کند نه او جوانمردیست که حسین را در کربلا گریاند.. ای عباس ای آبرو بخش اشک

ای امید حسین ای پناه زینب ،آرامش سکینه تو به همه آرامش میدادی اما نمیدانم چه کسی به تو آرامش میاد آخ از دست حواس انسان، حسین را فراموش کردم تو از حسین آرامش میگرفتی و از بس بزرگوار بودی به دیگران هم از آرامش شگرفت بخشیدی، ای ساقی بی تو آرام دل زینب کیست؟؟ کودکان ازچه کسی طلب آب کنند ؟؟که امیدشان باشد در آن جهنم آتشین در محاصره ی سی و سه هزار کفتار؟؟ کاش میدی بعد از رفتنت...و میدیدی  کودکان وقتی بوی خطر را احساس کردند و فهمیدند در این رفتن بازگشتی نیست چگونه اشک میریختند و میگفتند عموجان برگرد ما تشنه ی توایم

 اما تو در کنار علقمه صحنه ای را مرور میکردی که کودکان سینه برخاک میگذاشتند تا التهاب عطششان را کاهش دهند(تا التهاب عطش به مدد خاک کاهش یابد،تا خاک در نبود آب کودکان را پناه دهد)

نمیتوانستی بدون آب برگردی تجسم لبخند مولایت حسین جانی تازه به تو میبخشید و انگیزه ای برای رساندن آب و تو بیش از این که تشنه ی آب باشی تشنه ی حسین بودی، تشنه ی شادی حسین حتی تفکر اینکه نتوانی آب به خیمه برسانی ...آرزو میکردی از همان علقمه میرفتی..میدانستی کودکان تو را میخوانند؟؟

نبودی تا لهیب های سکینه را ببینی... تو آن طرف ازمحاصره ی چهار هزار نفر گذشته بودی

هر لحظه بر حسین و سکینه زینب یک سال گذشت همگی پیر شدند، حتی فکر اینکه تو برخاک باشی هفت بند وجودشان را میگسست حسین بی تاب و بی قرار در هجوم افکاری که وحشیانه به مغزش هجوم می اوردند) راهی علقمه شد ...عباس افتاده و دست ها از پیکر جدا افتادند بین دو ابرو فاصله تیری سه شعبه و زهر آلود به هیبت خنجر در چشم نازنینت تیری در قلبت ..کثرت تیرها نشان از تیرباران چهار طرفه میداد صدای پای حسین می امد حسین رنگ پریده نزدیک شد و علمدار رشیدش را غرقه درخون دید تو گفتی اندکی صبر کن تا برادرم بیاید و باردیگر او را ببینم

 چه میگفتی عباس حسین که آنجا بود؟؟زندگی تو بالای سرت بود؟آب تو قد خمیده آمده بود تا عطشت را به نگاهی به دست فراموشی بسپارد؟؟چرا چنین گفتی؟؟

آه و آه تیر رفته در چشمت فراموشم شد، تو اورانمی دیدی

کمر حسین را شکستی پهلوان!!اما نه تو فقط کمر حسین را نشکستی کمر هفت آسمان را هم.چگونه تاب آوردی تمسخره دشمنان آری آن سیه دلان حسین را به خاطر داشتنه علمداری بی دست و از دست رفته مسخره میکردند.

لحظه ای بعد حسین سرت را بر سینه میفشرد و تو میگویی برادر خون از صورتم بگیر تا بار دیگر رخ ماهت را ببینم و اخرین صدا از حنجره ی عطشناکت برآمد حرف تو نشان از آن داشت که فاطمه بربالینت حضور دارد .تو به او خوشامد میگفتی.

فاطمه بربالین تو بودکه حسین را (برای اولین بار)برادر میخواندی

تو در بدرقه ی نگاه حسین و فاطمه با دوبال تا بهشت خدا پرگشودی

حالا حسین است و کربلا

تو با بزرگواری خود از حسین خواستی به خیمه هایت نبرد .شاید میدانستی خیمه ها با دین تن بی دست تو ....شاید سرنوشتت بود که مزار پاکت از شهدای دیگر دور تر باشد تا بیشتر بدرخشی و نور خود را نمایان کنی

او حسین است که از علقمه می آید اری به گمانم خودش است اما او رشید  است چرا مانند کسانی که کمری شکسته دارند خمیده شده چرا رنگ به رخسارش نمانده مگر درعلقمه چه دیده؟؟؟.

حسین امد و همه نگاه ها تشنه کام خبری از عباس رشید بود

همه منتظر خبری از عمو بودند تا مانند آبی برجان عطش زده شان بریزد و چه پاسخی واضح تر از این که تو عمود خیمه ی عباس را کشیدی خمیمه فرو ریخت و شیون خیمه نشینان دشت را پر کرد کودکان در ارزوی خوردن آب از دست ساقی سوختند اما نمیدانستند برای ساقی دستی نمانده،نه مشکی نه دستی نه علمی

ساعتی بعد حسین،کربلا،تیغ،تیر ،سنگ ،گودال ،دوازده ضربه و شروع سفر سر سرگردان...

کربلا تمام شد شهدا رفتندتا برای همیشه بمانند.

آره مامان یه جا خوندم جدا افتادن تمام مزارا حکمت داره داستان داره.مثل حبیب بن مظاهر به قول آقای سنگری پیر پارسای کربلا مامان حبیب خیلی مهم بوده و فرمانده ی بعد از حضرت عباس بوده حتی وقتی معاویه کمیل و بقیه یارای امام علیو میکشه جرات نمیکنه حبیبو بکشه یه داستان از کرامت حبیب شنیده بودم که جالب بود یه مردی بود که خودش حبیبو دیده بود  اگه وقت داشتم بعدا میذارم برات.خیلی دوسشون دارم خیلییییییییییییییییییییی واقعا نمیدونم چقد کربلا رو دوس دارم یه چیز عجیبش اینه که همه خوبیا توش وجود دارن در عین حال بدترین بدیا رو هم میتونی اونور ببینی اینور خوبترین بنده های خدا. اونور اونایی که حتی لیاقت اسم بنده ی خدا رو هم ندارن کسایی که روحشونو به شیطون فروختن به حکومت ری به حسادت به شکم پرستی مامان کلی حرف دارم از کربلا یه دفعه برات میگم چطور اون شمری که جانباز علی(ع) بود شد قاتل پسرش.کلی از معجزات حضرت عباسو تو کامپیوتر دارم که از اونا برات میذارم خوبه؟؟دیگه چیکار کنم که بیای به خوابم؟؟؟